Ukończenie drugiej ceglanej wieży ciśnień w 1894 r. było odpowiedzią na stale rosnące zużycie wody pitnej i użytkowej. Była to największa podziemna konstrukcja w Brnie w tym czasie i ostatnia ceglana wieża ciśnień, która została tu zbudowana. Zapierająca dech w piersiach przestrzeń, która sprawia również wrażenie ceglanej katedry, ma wymiary 35 × 55 metrów, wysokość 6,5 metra i pojemność 8,5 miliona litrów wody. Projektantem był brneński inżynier i budowniczy Emil Procházka i w tym przypadku zbiornik miał znacznie prostszą konstrukcję. Z płaskiego betonowego dna wyrasta las siedemdziesięciu filarów półokrągłych łuków podtrzymujących system sklepień. Stopy filarów w kształcie komicznej piramidy wykonano z doskonale wypalonej czerwonej cegły, przy użyciu cegieł produkowanych maszynowo przez cegielnię w Brnie.
Autor wniosku
Emil Procházka
Objętość
8,5 miliona litrów
Wymiary
35 × 55m
wysokość 6,5 m
Materiał
Czerwone wypalane cegły
Do dziś zachował się opis budowniczego dotyczący procedur technologicznych mieszania betonu, zaprawy i wysokiej jakości cegieł. Najbardziej szczegółowy opis posadowienia dna zbiornika zakładał 12-centymetrową warstwę gliny i 7-8-centymetrową warstwę żwiru pod betonem. Warstwy miały być wymieszane przez ostrożne dławienie. Zbiornik potrzebował niezawodnej izolacji do działania i położono na to duży nacisk. Robotnicy wyłożyli cały wodociąg sprasowanymi blokami białej gliny. Po zakończeniu prac wypełnili zewnętrzne ściany boczne ziemią, utrzymując w ten sposób izolację mocno przytwierdzoną do konstrukcji.